گواش مہر۔ ضیاءالدین

شپ نیم بوتگ ات، کوہانی تہاری ءَ ہر نیمگا وتی بالاد تالان کرتگ ات مکران ءِ اے کسانیں میتگ ءَ ہچ توار نیست ات بلے پیرداد ءِ چماں واب در پہ در ات آئی ءَ وتی چادر چست کرت ءُ گس ءَ چے ڈن ءَ دراھت ڈنّ ءَ سردیں گواتے۔ کشّگ ءَ ات کہ ہاکانی بوّ ءَ گوں ہوار ات پیرداد ءَ کوہانی نیمگا چارت آ تہاریں ساہگ آئی ءَ را وتی نیمگا لوٹائینگ ءَ اتنت آئی ءِ دل ءَ یک اجبیں نوشی ءِ مانیتگ ات۔ آ زانت کہ باندا بیگاہ ءَ آئی ءَ اے میتگ یل کناگی انت بلے کجا روگی انت اے سوج آئی ءِ جند ءَ ہم نیست ات۔ ماس ءِ مہر ءُ گہارانی بچکند آئی ءِ پادانی زنجیر اتنت بلے کسمت ءَ آئی ءَ را دگہ راہی یے پیش داشتگ ات۔

پیرداد انگت ہما جیڑگانی تہاریں زرد ءَ اوشتاتگ ات کہ پُشت ءَ چہ یک نرمیں توارے آئی ءِ گوشاں کپت۔ پیرداد بچّ تو انگت نا وپتگ ءُ آئی ءِ ماس ہانی گس ءِ دپ ءَ اوشتاتگ ات آئی ءِ دیم ءِ کرنچک ماس ءِ مہر تالان ات بلے چمانی ارس آئی ءِ دل ءِ ہال ءَ دیگ ءَ اتنت۔ پیرداد چکرّ ات ءُ ماس ءِ دیم ءَ اوشتات اماں واب منی چماں چہ سِستگ تئی مہرانی ہمے سایگ منی پادانی زنجیر انت بلے من لاچار آں ہانی ءَ پیرداد ءِ دست گپت انت ءُ وتی دیم ءَ مشت انت۔ بچّ مسافری الّم مشکل انت بلے ہما مرد کہ وتی میتگ ءُ مات ءَ یل کنت آئی ءِ دل ءَ المّ یک بلاہیں مقصد ءِ بیت۔ منی دعا مدام تئی ہمرا ہ انت بلے بچّ مئے نام ءُ ننگ ءَ ہچبر بے خیال مکن۔ پیرداد ءِ چم نمب بیت انت۔ آئی ءَ زانت کہ اے سفر باز دراج انت ءُ ہچ کس نہ زانت کہ آئی ءِ پد کدی واتر بنت۔

بام پِرّک ات۔ میتگ ءِ مُرگاں چہ توار دراتک بلے پیرداد وتی جُوال ءَ بستگ ءُ تہی دپ ءَ درکپتگ ات آ انگت میتگ ءِ گُڈی حدّ ءَ نہ رستگ ات کہ یکّ دم ءَ یک ساہگ ءِ ودی بیت انت۔ پیرداد کجا اے وھد ءَ روگا ءِ یک ترندیں توارے آئی ءِ گوشاں کپت پیرداد اوشتات۔ آئی ءِ دیم ءَ زرّک اوشتاتگ ات ہما زرّک کہ آئی ءِ چم مدام پیرداد ءِ زمیناں اتنت۔ آئی ءِ دست ءَ یک تفنگے ات ءُ دیم ءَ کینگی بچکندے زرّک مئے راہ جدا انت منی روگ ءَ چہ ترا ہچ مُذ نہ رسیت پیرداد ءَ گوں ہمّت ءَ گوشت۔ زرّک ہندگا لگت مذ ؟ مذ گوں تئی روگ ءَ نہ بلے تئی زمیناں گوں انت۔ تو کہ شت ءِ پُشت ءَ تئی پیریں ماس ءُ کسانیں گہار چی کن انت؟ پیرداد ءِ دست چہ زھر ءَ مٹّھ بیت انت۔ آئی ءِ زرد ءَ آچ ءِ روک بیت آئی ءَ زانت کہ زرّک صرف گپّ نہ جنگ ءَ انت آ بستی ءِ راہ سرا یک بلاہیں رکاوٹ انت۔

پیرداد ءَ وتی بڑ زمین ءَ دور دات۔ آئی ءِ دیم ءَ زرّک وتی تفنگ ءَ گوں اوشتاتگ ات پیرداد بچکند ات بلے اے بچکند ءِ پُشت ءَ یک بلاہیں مطلب ءِ است زرّک تو راست گوش ءِ منی زمین تئی حق انت۔ بلے تئی سرا منی یک وام ءِ پشت کپتگ۔ مئے پیریں پترانی ہما کسانیں صندوق منی پِس ءَ امانت ایر کرتگ ات آ ہما جُنپ ءِ چیر ءَ کل انت۔ من لوٹاں کہ روگ ءَ چہ پیش آ امانت ءَ ترا بدیاں۔ زرّک ءِ چمّ چہ ہوس ءَ دراتک انت۔

آئی ءَ وتی تفنگ کمّو جہل کرت۔ کجا انت آ صندوق؟ پیرداد ءَ اشارہ کرت “ہما سیاہ کوہ ءِ دامَن ءَ چہ ہما کسانیں ساہگ ءَ کمّو دور۔ زرّک ہوس ءِ تہاریا گنوک بیت۔ آ پیرداد ءِ دیم ءَ چہ دور ات کوہ ءِ نیمگا تچگ ءَ لگ اِت۔ پیرداد ءَ زانت کہ ہمیش موقع انت۔ آئی ءَ وتی بڑ چست کرت بلے آ کوہ ءِ نیمگا نہ بلے میتگ ءِ ہما کسانیں کور ءِ کش ءَ چہ تچگ ءَ لگ اِت۔ یک دم ءَ کوہ ءِ نیمگا چہ یک بلاہیں دھماکہ ءِ توار اتک زرّک ءِ کوکار آسمان ءَ رست انت۔ پیرداد ءَ وتی پاد تیز کرت انت۔ آئی زانت کہ زرک ہما جال ءَ کپتگ کہ پیرداد ءَ شپ ءِ تہاری ءَ جوڑ کرتگ ات۔

روچ دراھتگ ات ءُ چہ کوہانی دیم ءَ گرمیں گوات کشّگ ات۔ پیرداد گوں دم بُرتگیں گاماں روان ات کہ آئی ءِ چم یک کسانیں کُلّے سرا کپت انت جو ریگستان ءِ میان ءَ یک ساہگے ءِ وڑا ات۔ کُلّ ءِ دپ ءَ یک کسانیں آچ ءِ روک ات ءُ یک پیریں مرد ءِ کُلاہ ءَ آئی ءِ دیم ءَ چہ چیر داتگ ات او نشتگ ات۔

پیرداد کہ نزیک رست پیریں مرد ءَ سر چست کت۔ آئی ءِ چمّانی تہاری ءَ یک اجبیں رُژنے ات۔
پیرداد بیا من تئی ودار ءَ بوتگوں۔ پیریں مرد ءَ گوں ہما آرام ءَ گوشت کہ پیرداد ءِ پاد ہما جاہ ءَ میتگ بوت انت۔ پیرداد ہیران بیت۔ تو منی نام ءَ چہ کجا زانے تو کے اے ؟ پیریں مرد ءَ بچکند ات ءُ وتی دست ءَ گوں یک کاگدے درتک کہ آئی ءِ سرا یک اجیبیں نقشہ یے کشّگ ات۔ نام ءُ جاہ اہم نہ انت مقصد اہم انت۔ تو ہما حزانہ ءِ شوہاز ءَ درکپتگ ئے کہ آئی ءِ ہال ترا تئی پِت ءَ مدام داتگ ات۔ بلے یاد بکن ات پیرداد اے سفر ءَ ہر گام ءِ سرا مرگ تئی ودار ءَ انت۔ پیرداد ءِ چمّانی دیم ءَ وتی پِت ءِ ہما گُڈی دانک یاد اھت آئی ءَ وتی مرک ءَ چہ پیش گوشتگ اتنت۔ پیرداد کوہِ سلیمان ءِ دامن ءَ یک راز چیر اِنت۔

پیریں مرد ءَ چہ وتی کُلاہ ءِ چیر ءَ یک کسانیں دستار پِرّینت آئی ءِ تہی نیمگا یک کارچ ءِ ات کہ آئی ءِ دستگ چہ سُہریں زرّ ءَ جوڑ ات بلے آئی ءِ تیزی تہاریں شپ ءَ ہم ترپت ات۔

“اے کارچ تئی پِت میر دوستین ءِ امانت انت۔ آئی ءَ چیز ءِ سالاں پیش منی کِرا ایر کرتگ ات کہ ہما روچ ءَ تئی دست ءَ بدیاں وھدے تو وتی سفر ءِ واستہ تیار بئے پیریں مرد ءَ کارچ پیرداد ءِ دست ءَ دات۔

پیرداد ءَ کارچ چست کت۔ آئی ءِ زورگ ءَ پیرداد ءِ پاد مہکم بوت انت ۔وھد ءِ کارچ آئی دست ءَ گپت آئی ءِ جند ءِ تہی نیمگا یک اجبیں زورے مان اھت۔
بلے یاد دار پیرداد پیریں مرد ءِ توار پرینت اے کارچ یُک ءَ دشمن ءِ کُشگ ءِ واستہ نہ انت اے ہما راہ ءِ نشان انت کہ تئی منزل نیمگا روت۔ اشی ءِ دستگ ءِ تہی نیمگا ہما نقشہ ءِ گُڈی لکیر چیر انت۔

پیرداد ءَ کارچ وتی پُشت ءَ بست۔ آ ہیران ات کہ آئی ءِ پِت ءَ چنچو راز وتی دل ءَ ایر کرتگ اتنت۔ اے سفر کجاَ ہلاس بیت؟ پیرداد ءَ جُست کرت۔ پیریں مرد ءَ دور کوہِ سلیمان ءِ تہاریں کوہانی نیمگا اشارہ کرت۔ ہمودا تئی پِس ءِ دشمن تئی ودار ءَ انت۔ پیرداد پیریں مرد ءَ چہ رخصت بیت ءُ ہما نیمگا روان بیت کہ کوہِ سلیمان ءِ ساہگ زمین ءَ تالان اتنت۔ روچ زرد بوتگ ات کہ آ یک اجیبیں جاہی ءَ رست۔ اے جاہ ءَ شیشار گوش انت اودا گوات ءِ توار ہم انسان ءِ ارواہ ءَ لرزینیت۔ یک دم ءَ پیرداد ءَ سما کت کہ آئی ءِ پُشت ءَ کسے روان انت۔ آئی ءَ کارچ ءِ دستگ گپت بلے کہ چکرّ ات گڑا آئی ءِ چمّانی دیم ءَ یک کسانیں جنکّے اوشتاتگ ات۔ آئی ءِ چمّانی رنگ ہما کوہانی سنگانی وڑا سبز ات ءُ دیم ءَ چادرے مان ات۔ تو اد ءَ کجاَ روگائے مسافر؟ جنک ءَ گوں نرمیں توارے ءَ جُست کرت۔ اے راہ سرا زندگیں مرد کمّ ءُ ساہگ گیشتر گندگ بنت۔

پیرداد ہیران بیت کہ اے بیابان ءَ اے کسانیں جنک چون اتکگ؟ من وتی کسمت ءِ شوہاز ءَ روان آں۔ تو کے اے؟ جنک ءَ بچکند ات بلے آئی ءِ بچکند ءِ تہی نیمگا یک دردے چیر ات۔ من اے راہ ءِ ہما مسافر آں کہ راہ شموشتگ آں اد ءَ ۔ گوش دار پیرداد تئی دست ءِ کارچ تئی دشمن انت اگر تو وتی چمّاں بند نہ کت انت۔ یک دم ءَ گوات تیز بیت ءُ پیرداد ءِ چمّانی دیم ءَ تہاری اھت۔ جنک گار بوت بلے پیرداد ءِ دیم ءَ ابید چہ تہاری ءَ دگہ ہچ نیست ات۔ آرا سما بوت کہ کارچ ءِ دستگ گرم بوگ ءَ انت انچوکہ آ پیرداد ءَ ہما بیم ناکیں ساہگاں چہ شیوار کنگ ءَ انت کہ آئی ءِ چاریں نیمگا چکرّگ ءَ اتنت۔ تہاری گیش بیت پیرداد ءَ ہچ گندگ نہ ات بلے آئی ءِ گوشاں ہما جنک ءِ توار انگت لرزگ ءَ ات۔ چمّاں بند کن پیرداد۔

پیرداد ءَ وتی چمّ بند کرت انت۔ اجبیں گپ ات کہ چمّانی بند کنگ ءَ پد آئی ءَ وتی چاریں نیمگا تہاریں ساہگ گندگ اھت انت کہ کاتار در کاتار آئی ءِ نیمگا پیداک اتنت۔ آ ساہگ نہ اتنت بلے ہما کوہِ سلیمان ءِ تہاریں سپاہی اتنت کہ سالاں چہ اے راہ ءِ پاسبانی ءَ کنگ ءَ اتنت۔ پیرداد ءَ وتی کارچ درکرت۔ کارچ ءِ رُژنائی ءَ ہما تہاریں ساہگ ٹُکر ٹُکربوت انت بلے آ کم نہ بوگ ءَ اتنت۔ ہما دم ءَ جنک وتی سفتیں توارے ءَ گوں ودی بوت۔ آئی ءِ دست ءَ یک قندیل ءِ ات کہ آئی ءِ رُژنائی چہ استاراں ہم گیشتر ات۔

منی پشت ءَ بیا جنک ءَ گُشت۔ اے ساہگاں گوں جنگ تئی کساس ءِ کار نہ انت۔ آ تئی کارچ ءِ تپش ءَ لوٹ انت۔ پیرداد گوں جنک ءَ تچان بیت۔ آ دوئیں یک کسانیں غارے ءِ تہی نیمگا شت انت ہمودا ہما ساہگ نہ پترت انت۔ غار ءِ تہا یک اجیبیں وشی ات۔ پیرداد ءَ ساہ کشّ ات ءُ جنک نیمگا چارت۔ تو منی جان بچائینت بلے تو منی نام ءَ چون زانے؟ ءُ اے چراغ… اے قندیل چونینے؟ جنک ءَ وتی چادر دیم ءَ چہ دور کرت۔ آئی ءِ دیم ءَ یک نشان ءِ است ءَ ہما نشان کہ پیرداد ءِ کارچ ءِ دستگ ءِ سرا ہم کشّتگ ات۔ پیرداد منی نام ماہل انت۔ من ہمے روچ ءِ ودار ءَ اتوں کہ میر دوستین ءِ بچّ کدی وتی میراث ءِ شوہاز ءَ اد ءَ کیت۔ من تئی دشمن نہ بلے تئی محافظ آں۔

غار ءِ تہا یک کسانیں آچ ءِ روک ات۔ ماہل نشتگ ات ءُ وتی قندیل ءِ رُژنائی ءَ پیرداد ءِ زحم ءَ چارگ ءَ ات۔ پیرداد ہیران ات کہ اے جنکّ یک ءَ اے میم ناکیں جاہ ءَ چون زندگ انت۔ ماہل تو گوشت کہ تو منی محافظ ئے بلے منی پِت ءَ ہچبر تئی باری ءَ گپ نہ کرتگ پیرداد ءَ جُست کت۔ ماہل ءَ بچکند ات بلے آئی ءِ چما چہ ارس ءَ پُر اتنت۔ تئی پِت میر دوستین ءُ منی پِت میر ہان دوئیں یکّیں مقصد ءِ سپاہی اتنت۔ آ ہما بزّگیں راج ءِ ہما میراث ءِ پاسبانی ءَ کنگ ءَ اتنت کہ سیاہ سواراں چہ اِش چیر داتگ ات۔ بلے ہما شومیں شپ ءَ جب تئی پِت ءَ ترا میتگ ءَ چے دور اش کو منی پِت دشمنانی دست ءَ کُشگ بیت۔ پیرداد ءِ دل درکّ اِت۔ گڑا آ میراث چی انت؟ زرّ ءُ جواہر؟ ماہل پاد اتک ءُ غار ءِ یک تہاریں کُنڈے نیمگا شت۔ اود ءَ یک کسانیں سنگ ءِ دیوارے ات۔ آئی ءَ ہما دیوار ءِ سرا وتی دست مشت گڑا دیوار پچ بیت۔ تہا یک کہنیں کتاب ءِ ایر ات کہ آئی ءِ کاگد زرد بوتگ اتنت۔اے میراث ہچ زرّ ءُ جواہر نہ انت پیرداد اے مئے راج ءِ ہما دپتریں انت کہ دشمن لوٹ اِیت اشی ءَ پوسوچاں۔ اشی ءِ تہا ہما نشان انت کہ بلوچی راج ءِ یکجہتی ءُ زور ءِ راز انت۔ آ دشمن کہ تو آئی ءَ زرّک گوش ءِ آ یک ءَ یک کسانیں مور ءِ اصلی دشمن کوہِ سلیمان ءِ ظالمیں حاکم انت کہ تئی ودار ءَ انت۔ یک دم ءَ غار ءِ ڈنّ ءَ چہ کوکار ءُ اسپانی توار اتک۔ ماہل ءِ دیم سُہر ترات آ اتکگ انت دشمن ءَ مئے بو لگتگ۔

غار ءِ دپ ءَ تہاریں ساہگ ظاہر بوت۔ اے رند ءَ آ یک ءَ ساہگ نہ اتنت بلے گوشت ءُ پوست ءِ سپاہی اتنت کہ آیانی دیم تہاریں نقاباں چیر اتنت۔ آیانی دستاں دراجیں نیزہ ءُ دل ءَ کینگ ات۔ پیرداد وتی ہوش ءَ بہ دار ماہل ءَ گوشت ءُ وتی چراغ ءَ غار ءِ کُنڈے ءَ ایر کرت۔ اے ‘سیاہ سوار’ مہر نہ زانت آ یُک ءَ کُشگ زان انت۔ پیرداد ءَ وتی کارچ درکرت۔ یک دم ءَ غار ءِ تہا یک اجبیں روشنائی ءِ پِرّ اِت۔ کارچ ءِ تیزی ءَ چہ یک سبزیں رُژنائی یے دراھت کہ غار ءِ تہاریا چہ ہلاس کرت۔ اولی سپاہی کہ غار ءِ تہا داخل بوت پیرداد ءِ کارچ ءَ آرا ٹُکر ٹُکر کرت ءُ آئی ءِ ساہ ءَ ہما جاہ ءَ سِست۔ دشمنانی کساس گیش ات بلے پیرداد ءِ دست ءَ ہما موروثی زور ات کہ آئی ءَ وتی جند ءَ ہیران کتگ ات۔ آئی ءِ ہر وار سرا یک دشمنے زمین ءَ کپتگ ات۔ ماہل ءَ ہم وتی کسانیں زحم درتکگ ات ءُ آ پیرداد ءِ پُشت ءِ پاسبانی ءَ کنگ ءَ ات۔ بیا ات اے میر دوستین ءِ بچّ انت پیرداد ءَ گوں گرند ءِ وڑیں توارے ءَ کوکار کرت۔ یک دم ءَ دشمنانی مستر کہ آئی ءِ اسپ غار ءِ دپ ءَ اوشتاتگ ات وتی خنجر چست کت۔

پیرداد۔ اے کارچ ترا ہچبر نہ بچارینیت ۔ تئی پِت ءَ ہم ہمے گمان ات بلے آ ہم مئے دست ءَ کُشگ بوت۔
اے گپّ ءِ اشکنک ءَ پیرداد ءِ چمّ سُہر بوت انت۔ آئی ءِ زرد ءَ آچ ءِ روک بوت۔ آئی ءَ یک بلاہیں جمپ ءِ جت ءُ سیدا دشمنانی سردار ءِ نیمگا شُت۔
پیرداد کہ دشمنانی سردار ءِ نیمگا جمپ جت آئی ءِ کارچ چہ سبزیں رُژنائی ءَ ہما وڑا درکّگ ءَ ات کہ آسمان ءِ گروک بیت۔ سردار ءَ وتی خنجر چست کرت بلے انچوکہ دوئیں کارچ او خنجر ٹکراتنت غار ءِ زمین لرزگ ءَ لگ اِت۔

یک دم ءَ غار ءِ دیواراں چہ ہما انگیریں نشان ظاہر بوت انت کہ پیرداد ءِ کارچ ءِ سرا کشّگ اتنت۔ ماہل ءَ کوکار کرت پیرداد کارچ ءَ زمین ءَ بُڈّ دے اے غار مئے ودار ءَ انت پیرداد ءَ سردار ءِ وار ٹالینت ءُ وتی تمامیں زور ءَ گوں کارچ غار ءِ سنگی زمین ءَ بُڈّ دات ۔ یک بلاہیں توارے اھت انچو کہ کوہ سلیمان وت گپّ جنگ ءَ انت۔ غار ءِ تہی نیمگا یک مزنیں سنگے چہ وتی جاہ ءَ سُر اِت ءُ تہا یک تہاریں راہے ظاہر بوت پتِچ پیرداد اے راہ مئے نجات انت ماہل ءَ پیرداد ءِ دست گپت۔ دشمنانی سردار ہیران اوشتاتگ ات۔ آ لوٹ ات کہ غار ءِ تہا بیت بلے غار ءِ دپ ءَ ہما سیاہ سپاہی دوبارہ ظاہر بیت انت بلے اے رند ءَ آ پیرداد ءِ دشمن نہ بلکہ غار ءِ پاسبان اتنت۔

آیاں دشمنانی راہارا داشت۔ پیرداد ءُ ماہل ہما تہاریں راہ ءَ تچاں بیت انت۔ کلاکانی تچگ ءَ پد آیاں وتی دیم ءَ یک رُژنائی یے گپت۔ وھد ءِ آ ڈنّ ءَ دراتک انت گڑا آ بیابان نہ ات بلے یک اجبیں سبزیں وادی یے ات کہ کوہانی تہا چیر ات۔ اود ءَ مرگانی توار ءُ آپانی شرشر اجیبیں وشی ءِ دیگ ءَ ات۔ پیرداد ءَ ساہ کشّ ات ءُ ماہل نیمگا چارت۔ اے کجام جاگہ اِنت؟ من ہچبر اے جاہ ءِ بارہ ءَ نہ اِشکتگ۔ ماہل ءَ بچکند ات۔ اے گواشِ مہر انت۔

اد ءَ یک ءَ ہما مرد رس اِیت کہ آئی ءِ نیت پاک ءُ دست ءَ میر دوستین ءِ کارچ بہ بیت۔ اد ءَ تئی سفر ءِ اصلی راز تئی ودار ءَ انت۔ وادی ءِ تہ ءَ یک کسانیں جُوہے روان اَت کہ آئی ءِ آپ شیشہ ءَ ہم گیشتر صاف اَت۔ ۔ کؤر ءِ کش ءَ یک پیریں مردے نشتگ ات کہ آئی ءِ سر ءُ ریش چہ برپ ءَ ہم گیشتر اسپید اتنت۔ آئی ءِ دیم ءَ چنچو کسانیں زھگ نشتگ اتنت کہ آیان ءَ آ یک کہنیں قصّہ یے گوشگ ءَ ات۔

ماہل ءُ پیرداد کہ نزیک رست انت پیریں مرد ءَ وتی قصّہ داشت ءُ بچکند ات۔ پیرداد تو باز دیر کرت من تئی ودار ءَ چہ ہما روچ ءَ نشتگ آں وھد ءِ تئی پِت میر دوستین ءَ اے کارچ منی کِرا امانت ایر کرت۔ پیرداد ہیران بیت۔ واجہ تو منی پِت ءَ زان ئے؟ پیریں مرد پاد اتک۔ آئی ءِ بالاد بلند ات ءُ آئی ءِ چمّانی تہا یک اجبیں رُژنے ات۔ من تئی پِس ءِ استاد آں بابا شہسوار۔ اے وادی گواشِ مہر ہما جاہ انت ادا مئے راج ءِ اصلی زانت ءُ ازم چیر انت۔ تئی دست ءِ کارچ یک ءَ آسن ءِ نہ انت اے یک روح انت۔ وھد ءِ تو وتی زرد ءَ صاف ءِ اےکارچ تئی دست ءَ یک ءَ یک بوجے بیت۔ بابا شہسوار ءَ پیرداد وتی نزیک لوٹائینت۔ پیرداد دشمن نزدیک انت۔ آ ظالم ایں حاکم لوٹ اِیت کہ اے وادی ءِ دروازگ ءَ پچ کنت۔ ترا ہما عقاب ءِ وڑا بال کنگی انت کہ آ کوہانی ٹُلا نند اِیت۔ ہما بیگاہ ءَ بابا شہسوار ءَ پیرداد ءِ سکارینگ شروع کت۔ آ سکارینگ یُک ءَ زحم ءِ جنگ نہ ات بلے گوات ءِ توار سنگانی زیمر ءُ کائنات ءِ رمزو رازانی ات۔ پیرداد ءَ محسوس کرت کہ آئی ءِ جند بدل بوگ ءَ انت۔
بام پِرّک ات۔ بابا شہسوار ءَ پیرداد وتی نزیک لوٹائینت ءُ کوہِ سلیمان ءِ ہما ٹلّ نیمگا اشارہ کرت کہ آئی ءِ سر مدام جمبراں تہا چیر ات۔

پیرداد ہما ٹلّ ءِ سرا وابانی غار است انت۔ ترا اود ءَ تنہا روگی انت۔ اود ءَ ہچ دژمن نیزہ ءُ کینگان گوں تئی ودار ءَ نہ انت بلے اود ءَ تئی وتی تہاریں ساہگ تئی دیم ءَ اوشتاتگ انت۔ اگر تو وتی جند ءِ بیم ءَ شکست دات گڑا تئی کارچ ہما زور ءَ پیدا کنت کہ ہچ لشکرآئی ءِ دیم ءَ اوشتات نہ کنت۔

پیرداد گوں ہمت ءَ کوہ ءِ نیمگا روان بیت۔ راہ سک گران ءُ بیم ناک ات بلے ماہل ءِ نمبیں چمّانی بچکند آئی ءِ ہمراہ اتنت۔ وھد ءِ آ غار ءِ دپ ءَ رست گڑا تہا یک اجبیں خاموشی ات۔

پیرداد کہ غار ءِ تہا پترت آئی ءَ ڈنّی دنیا شموشت۔ یک دم ءَ آئی ءِ دیم ءَ آئی ءِ پِت میر دوستین ظاہر بیت۔ پیرداد وش بیت بلے دمانے ءَ پد آئی ءِ پِت ءِ دیم بدل بیت ءُ آ زرّک ءِ شکل ءَ ودی بیت۔ تو ہچ نہ اے پیرداد تو یک ءَ ایک کسانیں زھگے ءِ کہ وتی کسمت ءَ چہ تچگ ءَ اے ہما ساہگ ءَ ہندت پیرداد ءَ وتی کارچ درکرت بلے کارچ ءِ رُژنائی کم بوت۔ آئی ءَ پکر کت کہ بابا شہسوار ءَ چی گوشتگ ات۔ اے ساہگ منی دشمن نہ انت اے منی وتی بیم انت۔
پیرداد ءَ وتی زحم زمین ءَ دور دات ءُ چمّ بند کرت انت۔

آئی ءَ وتی دل ءِ تہا ماتی مہر ماہل ءِ وفا ءُ وتی راج ءِ درداں یکجاہ کرت۔ وھد ءِ آئی ءَ وتی ڈر ءَ قبول نہ کرت غار ءِ تہا یک بلاہیں رُژنائی یے تالان بیت۔ ساہگ ہلاس بیت انت ءُ پیرداد ءِ دیم ءَ یک عقاب ظاہر بیت کہ آئی ءِ چنگلاں یک کسانیں نشان ات۔

پیرداد انگت کوہ ءِ ٹلّ چوٹی سرا ات کہ آئی ءِ گوشاں اسپانی توار ءُ میتگ ءِ کوکار اتک انت۔ آئی ءَ جہل چارت گڑا آئی ءِ ہوش شت ظالم حاکم ءِ لشکر وادی ءَ پترتگ انت۔ دور چہ پیرداد ءَ گندگ ات کہ بابا شہسوار ءِ کُلّ ءَ آچ لگّتگ ات۔

ماہل! بابا! پیرداد ءِ توار کوہانی تہا تالاں بوت آئی ءَ وتی کارچ چست کرت بلے اے رند ءَ کارچ ءَ چہ رُژنائی نہ بلکہ یک اجبیں گرمی ءِ دراتک۔ ہما عقاب پیرداد ءِ سر ءِ سرا بال کنگ ءَ ات او آ آئی ءَ را راہ پیش دارگ ءَ انت۔ پیرداد ءَ کوہ چہ یک بلاہیں جمپ جت۔ آ ہما وڑا جہل کپان ات انچو کہ یک تیرے چہ کمان ءَ درکپتگ۔

وادی ءِ تہا ماہل وتی کسانیں زحم ءَ گوں دشمنانی مِیان ءَ گیر ات۔ زرّک ہما کہ بستی ءَ پیرداد ءِ راہ داشتگ ات دشمنانی لشکر ءِ دیم ءَ ات۔ ماہل میر دوستین ءِ میراث کج اِنت؟ ہما کتاب ءَ مئے دست ءَ بدے ناں گڑا اے وادی تئی قبرستان بیت ماہل ءِ دیم ءَ ہچ بیم نیست ات۔ زرّک مئے میراث تئی وڑیں غدارانی دست ءَ ہچبر نہ کپ اِیت۔ زرّک ءَ وتی نیزہ چست کت کہ ماہل ءِ سرا وار بکنت کہ یک دم ءَ آسمان چہ یک بیم ناکیں توارے اتک۔ پیرداد ہما وڑا زمین ءَ کپت کہ زمین لرزگ ءَ لگ اِت۔ آئی ءِ دست ءَ ہما پس او پیروکی کارچ ات کہ آئی ءِ تپش ءَ دشمنانی چمّ تہار کرت انت۔ زرّک تئی اجل اتکگ پیرداد ءِ توارگرند ءِ وڑا ات۔

زرّک کہ پیرداد ءَ را گشت آئی ءِ دیم سُہر بیت بلے آئی ءِ چمّانی تہا بیم تالان ات۔ آئی ءَ وتی سپاہیاں اشارہ کرت بُکُشّ اِت اشی ءَ اے یک ءَ یک مردے مئے لشکر بلاہیں پیرداد ءَ وتی کارچ چست کت۔ کارچ ءِ گرمی ءَ چہ کش ءُ گور ءِ کاہ و بوچ سُچگ ءَ لگ اِنت۔ اولی سپاہی کہ پیرداد ءِ نیمگا اتک پیرداد ءِ یکّیں وار ءَ آئی ءِ نیزہ دو ٹُکر بیت ءُ آئی ءِ ارواہ بال کت۔ پیرداد ہما وڑا دشمنانی میان ءَ داخل بیت انچو شیرے کہ وتی شکار ءِ پُشت ءَ بیت۔

پیرداد گام گام ءَ زرّک ءِ نیمگا پیداک ات۔ دشمنانی لشکر پیرداد ءِ کارچ ءِ رُژنائی ءَ چہ گنوک بوتگ اتنت۔ آخرکار پیرداد زرّک ءِ دیم ءَ اوشتات۔ زرّک تو مئے ننگ ءُ نام ءِ پشت ءَ کُپتگ ءِ تو وتی راج ءِ میراث دشمنانی دست ءَ دیگ لوٹ ات پیرداد ءِ توار چہ کوہانی تپاک ءَ ہم تُرندتر ات۔ زرّک ءَ خنجر درکرت ءُ پیرداد ءِ سرا وار کرت بلے پیرداد ہما وڑا سُر اِت کہ زرّک وار ہالیگ بوت۔ پیرداد ءَ وتی کارچ ءِ دستگ ءَ گوں زرّک ءِ دیم ءَ جت۔ زرّک زمین ءَ کپت۔ منی پِس ءِ خون تئی سرا وام ات پیرداد ءَ گوشت ءُ وتی کارچ ءِ چست کرت۔ زرّک ءَ وتی دست چست کرت انت پیرداد من ءَ بکش من یک ءَ ظالم حاکم ءِ حکم منّ اِتگ پیرداد ءِ چمّانی تہا ہچ مہرنیست ات۔ غدار ءِ سزا یک ءَ موت انت۔” پیرداد ءِ کارچ ہما وڑا جہل اھت انچو کیآسمان چہ گروک زمین ءَ کپیت۔

زرّک ءِ توار ہما جاہ ءَ ہلاس بیت۔
ماہل تچاں اتک ءُ پیرداد ءِ دست گپت۔ پیرداد زرّک ہلاس بیت بلے ظالم حاکم وت پیداک انت۔ مئے جنگ انگت ہلاس نہ بوت ءَ آسمان یک دم ءَ تہار بیت۔ وادی ءِ سوب چہ تہاریں جمبراں چیر بیت۔ یک بلاہیں اسپ ءِ سرا یک مردے ودی بیت کہ آئی ءِ پوشاک چہ شپ ءَ ہم گیشتر سیاہ اتنت۔ آئی ءِ چمّ سُہر اتنت انچو کہ آج روک انت۔ آ ظالم حاکم ات۔ پیرداد تو زرّک ءَ کُشت بلے مئے کینگ انگت است انت ظالم حاکم ءِ توار چہ زمین ءِ تہی نیمگا درکپتگ ات آ کارچ ءُ کتاب منی میراث انت۔ مئے پِت ءُ پیرکاں سالاں پیش اے زمین مئے نام ءَ کرتگ ات۔ پیرداد ءَ کارچ ترند داشت اے زمین مہرانی انت کینگانی نہ انت۔ تو یک ءَ تہاری ءَ گند ئے بلے من رُژنائی ءِ سپاہی آں ظالم حاکم ءَ وتی سیاہ رنگیں زحم درکرت۔ وھد ءِ دوئیں دیم پہ دیم بوتاں گڑا وادی ءِ تہا یک بلاہیں طوفانے اھت۔ پیرداد سرپد بوت کی حاکم ءِ زور چہ انسانی کساس ءَ گیش انت۔ ہر وار سرا پیرداد ءِ پاد زمین ءَ کپتگ اتنت۔

ماہل ءَ دور چہ بابا شہسوار ءِ ہما کہنیں کتاب درتک ءُ بلندیں توارے ءَ دعا وانگ شروع کت۔ اے کوہِ سلیمان ءِ ارواہ مئے راج ءِ پاسباناں بیدار کن یک دم ءَ پیرداد ءِ زحم چہ سبزیں رُژنائی ءَ بدل بیت ءُ سُہر بیت۔

ہما سُہریں سرخ عقاب آسمان چہ جہل اتک ءُ حاکم ءِ چمّانی سرا ارش کرت۔ حاکم لرزگ ءَ ہمیش موقع ات۔ پیرداد ءَ وتی تمامیں ارواہ ءُ زور یکجاہ کرت ءُ یک بلاہیں وار حاکم ءِ سینہ سرا کرت۔ حاکم ءِ سیاہ پوشاک ٹُکر ٹُکر بیت انت ءُ آ چہ اسب ءَ زمین ءَ کپت۔ آئی ءِ وجود ہما وڑا ہلاس بیت جیسے ہاک گوات ءَ گوں ہوار بیت۔

وادی دوبارہ رُژنائی ءَ چہ پُر بیت۔
بام دراتک۔ پیرداد ماہل ءُ بابا شہسوار کور ءِ کش ءَ اوشتاتگ اتنت۔ پیرداد ءَ وتی کارچ وتی جل ءَ کرت۔ پیرداد تو وتی چکاس دات بابا شہسوار ءَ گوں سفتیں توارے ءَ گوشت۔ بلے یاد دار اے جنگ ہچبر ہلاس نہ بیت۔ دشمن بدل بنت بلے رُژنائی ءِ پاسبانی مدام کنگی انت۔ پیرداد ءَ ماہل نیمگا چارت۔ ماہل ءِ چمانی تہا ابید چہ ارساں یک نوکیں امیت ءِ ات۔ آیاں زانت کہ آیان را ابید چہ اے وادی ءَ وتی میتگ ءَ ہم دوبارہ جوڑ کنگی انت۔ پیرداد انو یک ءَ ایک مسافر نہ ات بلکہ آ وتی راج ءِ محافظ ات۔